ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Κ. ΜΑΡΟΥΛΗΣ

 

ΑΝΟΙΞΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ

Ολάνθιστη σε νιώθω.
Μα τι κρίμα.
Πλάι σου δεν γέρνω.
Δίπλα σου δεν στέκω,
από τα αρώματα σου
και τα χρώματα σου
να μεθώ.

Κι όμως πιο δικός σου δεν υπήρξα ποτέ.
Ακόμα κι όταν στις φυλλωσιές σου σαν αγέρι πέρναγα.
Τώρα. Συνειδητα και απόλυτα για σένα ανασαίνω.
___________________________

ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ

Προίμος έρωτας.

Όψιμο πάθος.

Δάκτυλα αναρωτιουνται.

Κι αν είναι λάθος;

Μάτια βαθένουν καίγονται.

Ζυγίζουν το βλέμμα.

Πεταλούδες πτέρονται.

Κοχλάζει το αίμα.

Ανάσες που κόβονται.

Στον πρώτο ελιγμό μας.

Χάρτες που σκίζονται.

Η αφή πλοηγός μας.

__________________

 

ΑΝΩΦΕΛΑ

Τώρα σε ανέφελους ουρανούς

ανώφελα πετάς.

Ματαίως ψάχνοντας τον Ήλιο.

Δεν θα τον δεις -ψυχή μου-.

Δεν τον αντέχεις.

Ούτε αυτόν.

Ούτε το φως.

_______________________

ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

Όλα στη φύση αμφίδρομα.

Μονόδρομοι οδηγούν ανέξοδα αδιέξοδα.

Στο πέρασμα στο μοίρασμα στο γεφύρωμα.

Ο κόσμος αναγεννάται.

Η ένωση στη σχάση ημερεύει.

Ειρήνη η ανθρωπότης πολεμάει.

Ανεμόμυλους που όλο ανεμίζουν σαν σημαίες  ευκαιρίας.

Αιώνια μεσίστιες.


ΚΑΤΑΜΑΤΑ ΚΑΤΑΣΑΡΚΑ ΒΑΘΥΨΥΧΑ

Με κοιτάς

με όλο το θέλω του κόσμου

στο βλέμμα σου.

Στα χέρια μου έχει απομείνει χαραγμένο το ανάγλυφο

του κορμιού σου.

Κάτω από την παλάμη μου

το στήθος σου πάλλεται

στον ρυθμό της καρδιάς μου.

______________________

ΛΕΥΚΗ ΣΕΛΙΔΑ

 

Με μια λευκή σελίδα

μια βαρκούλα έχω φτιάξει.

Σαν σε όραμα σε είδα

με σύνεση και τάξη.

Να ισιώνεις το πανί

να στρίβεις το τιμόνι.

Μέχρι ο κάβος να φανεί

μέχρι ο φάρος να σιμώνει.

Αρμενίζεις τα ονειρά σου

ταξιδεύεις τη ζωή σου.

Κάθε ελπίδα και χαρά σου

κυματίζουνε μαζί σου.

____________________

ΑΝΑΛΑΜΠΗ

Στου φάρου την αναλαμπή

είδα το πρόσωπό σου.

Αχνόφεγγε

στο θάμπος της νυχτιάς.

Είναι η εικόνα σου θαμπή

μα είναι το άρωμα δικό σου.

Το σκόρπισε απλόχερα

στην αύρα ο νοτιάς.

____________

Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΔΕΙΛΙΝΟΥ

Την θάλασσα του δειλινού

στα μάτια σου αντικρίζω.

Καθώς αποχωρίζεται

γαλάζιο, μπλε και γκρίζο.

Τότε η κυρά η θάλασσα

φοράει τα γιορτινά της.

Απλώνει μεγαλόθυμα

την εσωστρέφεια της.

Πότε κύμα τεράστιο

σαν τοίχος γύρω απλώνει.

Πότε γαλήνια ήρεμη

τα αστέρια καμαρώνει.

Μα όποιο κι’ αν έχει πρόσωπο.

όποιο χρώμα κι αν παίρνει.

Να ταξιδέψω με καλεί

με έλκει, με προσμένει.

___________

ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ ΦΙΛΙΑ

Να φιληθούμε σε ακρογιαλιά.

Να έχουμε ανάσα μία.

Να έχουν αλμύρα τα φιλιά.

Σε φουσκοθαλασσιά και νηνεμία.

Να κοιμηθούμε αγκαλιά.

Να είναι τα σεντόνια άσπρα.

Να ταξιδέψουν τα κορμιά.

Σε θάλασσες και σ’ άστρα.

Να ταξιδέψουμε μαζί.

Σε αγκαλιές και χρόνους.

Να γίνουν τα όνειρα ζωή.

Σε ανθισμένους δρόμους.

__________________

BLUES TΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ

Πίσω στις μέρες που είναι χθες τι ταξιδεύεις.

Χρόνια ατέλειωτα απ’ τη ζωή σου είμαι απών.

Τώρα σε εσένα και σε εμένα δεν πιστεύεις.

Και δεν φοράς το ασημένιο μενταγιόν.

Αν ότι ζήσαμε είναι η Ιθάκη που γυρεύεις.

Σ’ ένα ταξίδι των μεγάλων μας στιγμών.

Την άγρια θάλασσα με ευχές δεν ημερεύεις.

Άβυσσος. Χίμαιρα το παρελθών.

Όσα ζητήσαμε και έμειναν στο σκοτάδι.

Όλα όσα ζήσαμε και βγήκανε στο φως.

Το ανεξίτηλό τους μας άφησαν σημάδι.

Έσβησε η φλόγα και απέμεινε ο καπνός.

Τώρα στα σύννεφα ποδήλατα δεν βλέπεις.

Δεν κοιτάζω πια για αστέρια στο βυθό.

Της μοναξιάς μας έχει σπάσει ο καθρέπτης.

Θρύψαλα τo είδωλο. Το όνειρο μισό.

Δεν ξέρω αν βρήκες όσα αναζητούσες.

Δεν ξέρω φως μου αν είσαι ευτυχής.

Ξέρω πως εκπλήρωσα όσα αμφισβητούσες.

Μα δεν υπάρχεις πια για να τα ζεις.