ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ

Ο Πέτρος Κατσαΐτης ήταν θεατρικός συγγραφέας ιστορικός και ποιητής από την Κεφαλληνία, εκπρόσωπος του λογοτεχνικού ρεύματος που αποκαλείται συνήθως επτανησιακό θέατρο.
Βίος
Γεννήθηκε περίπου στα μέσα του 17ου αιώνα μεταξύ του 1660 και 1665, πιθανώς στο Ληξούρι Κεφαλληνίας και απεβίωσε μετά από περιπετειώδη βίο στον ίδιο τόπο μεταξύ του 1737 και 1742.
Φέρεται πως έλαβε μέρος στον ενετοτουρκικό πόλεμο, η λήξη του οποίου βρήκε τους Ενετούς κύριους της Πελοποννήσου βάσει της συνθήκης του Κάρλοβιτς.
Μετά την επανάκτηση της Πελοποννήσου από τους Τούρκους ο Κατσαΐτης απεστάλη αιχμάλωτος στα Χανιά στην υπηρεσία ενός αγά. Επέστρεψε στην Κεφαλληνία με την άδεια του αφέντη του, προκειμένου να αναζητήσει τα χρήματα της εξαγοράς της ελευθερίας του 
Το 1693 συμμετείχε για δεύτερη φορά στον πόλεμο Ενετών και Τούρκων και πιστοποιημένα επέστρεψε πίσω στο Ληξούρι για λίγο ανάμεσα στο 1698-99 προκειμένου να τακτοποιήσει οικογενειακές του υποθέσεις, να επιστρέψει στην Πελοπόννησο και αργότερα να μεταβεί στην Κρήτη μέσω της αιχμαλωσίας του.
Ξεχασμένος από συγγενείς και φίλους ο Κατσαΐτης επέστρεψε στο Αργοστόλι και κατόπιν στο Ληξούρι το 1720, 25 χρόνια μετά τη δεύτερη φυγή του. Απεβίωσε χωρίς απογόνους και είναι αμφίβολο αν είχε παντρευτεί ποτέ στη ζωή του.

«Ιφιγένεια»
Πέτρος ΚΑΤΣΑΪΤΗΣ
ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ, Τραγωδία
ΝΕΟΤΕΡΗ ΕΠΟΧΗ, 17ος-18ος αι. / 1720
ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ Ἰφιγένεια ἐν ΤαύροιςΙφιγένειαΚλυταιμνήστραΑγαμέμνωνΟρέστηςΑχιλλεύςΤρωικός πόλεμοςΘυσίαΤραγωδία
Πρόκειται για πεντάπρακτη τραγωδία 3.858 ιαμβικών δεκαπεντασύλλαβων στίχων με έντονη την επίδραση του κρητικού θεάτρου.
Αποτελεί πιθανόν το πρώτο έργο με το οποίο η Commedia dell’ arte κάνει εμφανή την παρουσία της στο επτανησιακό θέατρο. Αναφέρεται στη θυσία της Ιφιγένειας και γενικά στον πόλεμο της Τροίας, ενώ παρουσιάζει και τα πολιτικοπατριωτικά κίνητρα της θυσίας στην Αυλίδα, καθώς υπάρχουν αναλογίες με το ιστορικοπολιτικό περιβάλλον της εποχής της συγγραφής του. Έτσι, για παράδειγμα, οι Τρώες αποτελούν σαφή υπαινιγμό στους Τούρκους. Η τραγωδία ακολουθεί πιστά το ομώνυμο ιταλικό πρότυπο του Lodovico Dolce, με τη διαφορά ότι στην τελευταία πράξη εισάγονται πρόσωπα και καταστάσεις κωμικές και το έργο μεταβάλλεται απότομα σε ιλαροτραγωδία. Το έργο ανέβηκε σε παράσταση το 1979 σε σκηνοθεσία και διασκευή Σπ. Ευαγγελάτου (Χασάπη-Χριστοδούλου, 2002: 226–235, 238–239).

Στοιχεία Έκδοσης:
Ευαγγελάτος, Σ. Α., έκδ. 1995. Πέτρος Κατσαΐτης, «Ιφιγένεια [εν Ληξουρίω]». Επιμ. (Διασκευή κειμένου, Εισαγωγή, Ανέκδοτα έγγραφα, Περιγραφή σκηνοθεσίας) Σπύρος Α. Ευαγγελάτος. Σκίτσα, Γιώργος Πάτσας. Αθήνα: Εστία.
Κατσαΐτης, Πέτρος. «Ιφιγένεια» [1720]. Στο Πέτρος Κατσαΐτης. Ιφιγένεια-Θυέστης-Κλαθμός Πελοποννήσου. Ανέκδοτα έργα. 1950, επιμ. Εμμανουήλ Κριαράς. Αθήνα: Collection de l’Institut Français d’Athènes. Και στην ηλεκτρονική διεύθυνση: ΠΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ, Άπαντα Εμμανουήλ Κριαρά Κατσαΐτης. Ιφιγένεια-Θυέστης-Κλαθμός Πελοποννήσου. Ανέκδοτα έργα. Κριτική έκδοση με εισαγωγή, σημειώσεις και γλωσσάριο.
Βιβλιογραφία-Δικτυογραφία:
Κριαράς, Εμμανουήλ. 1961. «Τα βασικά ιταλικά πρότυπα των τραγωδιών του Πέτρου Κατσαΐτη». Νέα Εστία 806: 95-96. Και στην ηλεκτρονική διεύθυνση ΠΥΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ. Μεσαιωνική Ελληνική Λογοτεχνία, Άπαντα Εμμανουήλ Κριαρά. «Τα βασικά ιταλικά πρότυπα των τραγωδιών του Πέτρου Κατσαΐτη».
Χασάπη-Χριστοδούλου, Ευσεβία. 2002. Η ελληνική μυθολογία στο νεοελληνικό δράμα. Από την εποχή του Κρητικού θεάτρου έως το τέλος του 20ού αιώνα. Τόμοι Α΄ & Β΄. Πρόλογος: Βάλτερ Πούχνερ. Θεσσαλονίκη: University Studio Press.