ΕΠΙΔΗΜΙΑ ΧΟΛΕΡΑΣ

ΤΗΣ ΔΩΡΑΣ ΜΑΡΚΑΤΟΥ

ΚΕΦΑΛΟΝΙΑ 1850! (Αύγουστος-Οκτώβριος)

επιδημία χολέρας με πολλούς νεκρούς.

Λόγω της επιδημίας απαγορεύτηκε η ταφή εντός των ναών και συνεστήθησαν ταφεία εκτός των πόλεων, στον Δράπανο για το Αργοστόλι που εξελίχθηκε στο σημερινό νεκροταφείο, και στην Αγία Άννα για το Ληξούρι. Το σημερινό νεκροταφείο Ληξουρίου διαμορφώθηκε το 1900.

Ένας από τους νεκρούς ήταν και ο ιππότης Γεώργιος Κατσαϊτης, του οποίου το αξιόλογο ταφικό μνημείο σώζεται στο Νεκροταφείο του Δραπάνου στο Αργοστόλι (δίπλα στη νοτιοανατολική γωνία της εκκλησίας) και είναι το παλαιότερο αξιόλογο μνημείο του .

Πρόκειται για κιβωτιόσχημη σαρκοφάγο΄με λεοντοπόδαρα, πάνω σε ορθογώνιο πόδιο. Έχει τετρακλινή στέγη με ανθέμια στις γωνίες. Στη νότια πλευρά φέρει ανάγλυφο το οικόσημο των Κατσαϊτη και στην αντίστοιχη πλευρά της στέγης ουροβόρο όφι, σύμβολο αιωνιότητας και συνέχισης του κύκλου του χρόνου και της ζωής. Σύμβολο θανάτου είναι οι καρποί και τα φύλλα της μήκωνος τη ςυπνοφόρου στην αντίστοιχη βορινή πλευρά. Από γλυπτική άποψη παρουσιάζει ενδιαφέρον η ταινία στη νότια πλευρά του ποδίου, από φύλλα κυπαρισσιού και κυπαρισσόμηλα. Ακριβές αντίγραφο του μνημείου αυτού είναι το Μνημείο της Οικογένειας Γεράκη (στο δεύτερο επίπεδο του νεκροταφείου), που κατασκευάστηκε πολύ αργότερα (μετά το 1883 και προ του 1923) με τη φροντίδα του Κωνσταντίνου Γεράκη.

Το Μνημείο Κατσαϊτη στερεώθηκε, καθαρίστηκε και συντηρήθηκε πριν από μερικά χρόνια.

Παραθέτω μια κακή φωτογραφία από παλιότερη δημοσίευση, λυπάμαι (βρίσκομαι μακράν του αρχείου μου). Επιφυλάσσομαι για καλύτερη φωτογραφία. Περισσότερα, βλ., Θεοδώρα Φ. Μαρκάτου, “Το Νεκροταφείο του Δραπάνου στο Αργοστόλι: Τόπος τέχνης και Ιστορίας”, στα Κεφαλληνιακά Χρονικά, τόμος 6ος (1994), σ. 513-549.