ΟΡΕΣΤΗΣ ΚΑΠΠΑΤΟΣ

Ένα γράμμα σε έναν φίλο…

Ξέρεις φίλε, στον κόσμο ετούτο, υπάρχει μια κατηγορία ανθρώπων που μπορούν και αγαπούν με όλη τους την καρδιά, δίνοντας έτσι νόημα και χρώμα στην ουσία του αληθινού έρωτα και της αγάπης.

Για αυτούς μετράνε οι μέρες, μετράνε οι ώρες, μετράνε τα λεπτά που εισπράττουν ή δίνουν συναισθήματα.

Δεν μπορεί κανείς να οριοθετήσει την αγάπη που έχουν να εκφράσουν. Είναι ικανοί, ότι δώσουν, να το δώσουν υπέρμετρα και πολύ έντονα, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Τα αισθήματα τους, πηγάζουν απ’ τα βάθη της ψυχής τους και γι’ αυτό είναι αυθεντικά και έχουν παλμό. Τα πάντα στη ζωή τους, βιώνονται στα άκρα.

Πιστεύουν πώς, σε μια σχέση αν η/ο σύντροφός τους ήταν η Ανατολή, δεν θα υπήρχε η Δύση, γιατί κι ο ήλιος όταν είναι αγκαλιασμένοι, δεν μπορεί να τους αφήσει και να φύγει. Ο ένας για τον άλλον είναι το φως, που διαλύει τα σκοτάδια και τις φοβίες τους. Βλέπουν μπλέ χρώμα σε μάτια? Τους θυμίζουν την θάλασσα.

Βλέπουν ξανθά μαλλιά; Τους θυμίζουν τις ηλιαχτίδες ή στάχυα. Βλέπουν κόκκινα χείλη ή κόκκινα νύχια? Τους θυμίζουν τις παπαρούνες την άνοιξη. Σε παρατηρούν και κρίνουν αν αξίζεις να υπάρχεις στην ζωή τους και τότε είναι ικανοί να σου δώσουν τα πάντα. Ίσως είναι ονειροπόλοι, υπερβολικοί, φιγούρες μιας άλλης εποχής.

Μπορεί οι άλλοι να τους κογιονάρουν για αυτά που νιώθουν (έτσι λένε την κοροϊδία στα Κεφαλονίτικα φίλε μου.)

Όμως ονειρεύονται και πιστεύουν πώς, μέσα από τα όνειρα θα πλησιάζει ο ένας τον άλλο, ότι προσεγγίζουν αυτό που ποιητές και ζωγράφοι ονόμασαν «Ευτυχία». Εκεί που ο χρόνος δεν υπάρχει και κάθε βράδυ , όταν είναι μακριά συναντιόνται και κοιτάζονται στα μάτια.

Μπορεί να μαλώνουν, να δακρύζουν, κάποιες στιγμές να αισθάνονται πόνο, να φθάνουν σε όρια την σχέση τους , αλλά ξέρεις κάτι; Δεν μπορούν να χωρίσουν…Οι ψυχές τους, έχουν γίνει ένα.
Σου φαίνονται υπερβολές όλα αυτά φίλε μου; Σου φαίνονται ουτοπία;

Έτσι πίστευα και γω, μέχρι που κάποια νύκτα, τα εννιά λεπτά απέκτησαν νόημα μιας ολάκερης ζωής…

Αν καταλαβαίνεις τι εννοώ…

Εννέα λεπτά ….