ΚΑΤΕΡΙΝΑ Χ ΣΚΙΝΤΖΗ

___________________________

 

Το  πρόσωπο  του   γιού  μου και η  χαρά  μου  …

Φτερά    γλάρων   στο   πιο   μεγάλο   πέταγμα   τους

το   σχήμα   των   φρυδιών   σου   …  αγόρι   μου  …

… καθώς    σκιάζουν   το   φώς   των   ιδεών     του   σύμπαντος   σου …

 

Τοξωτές   γραμμές  από   βαρκούλες   πολύχρωμων   ονείρων

το  σχήμα   των    ματιών   σου    …   αγόρι  μου  …

… καθώς  ανηφορίζουν  …   στις     φουσκοθαλασσιές του  συναισθήματος  σου …

Καραβοκύρης ,  πλοηγός& οδηγός μες  τις  βαρκούλες

η    αντρειωμένη   σου   ψυχή    ας     είναι   πάντα  …   αγόρι   μου …

 

Κυματοθραύστης   των   δακρύων   σου   –  ποτέ   να   μην   αφρίσει  –

είναι  η  κάθετη   γραμμή   της   μύτης    που   ριζώνει …  εκεί  στο  χνούδι  του  αντρισμού ,

στο  πάνω   χείλι …  που  φυτρώνει   …    αγόρι  μου …

Το   κάτω   χείλι    το    σαρκώδες   ας    ευλογεί    &     ας  γεύεται

το  τριανταφυλλάκι της   πληγής ,   του   γυναικείου   σου   ιδεώδες …  αγόρι  μου …

 

Τα   μαύρα   σου   μαλλιά   ιστός   αράχνης

να   γίνονται      για   τ’  ακροδάχτυλα   της ,

να   σ’ αποδιώχνουν    φόβους   –   φυγές

να   σου   χαϊδεύουν     αισθήματα ,    αισθήσεις   &   σιωπές  …  αγόρι  μου  …

 

Ευτυχίας  στιγμές  να  στάζουν  σαν  βροχής  σταλαγματιές

πάνω   απ’ τη     ζήση   σου   για   πάντα  &    στο   τραπέζι   της   καρδιάς ,

μόνο   χαρές  να  καλοδέχεσαι με    μουσική    από    αγγέλων     μπάντα    …  αγόρι  μου   …

Αχ !…  αγόρι μου …

 

Πόσο   ανέλπιστη   χαρά    μου  χάρισες   …    χαρά   μου   …

Πόσο   ψηλά  με  σήκωσες     πιο  πάνω  κι  από  τα  πιο  τρελά  …   όνειρα  μου …

Πόσο   απλόχερα   γέλιο   ακούμπησες     στα   πιο   πολύτιμα  …   δάκρυα  μου …

Πόσο   νεκρούς    &   ζωντανούς   επικαλέστηκα  να  μοιραστούν  χαρά  απ’ τη  χαρά  μου …

Πόσο   πολύτιμοι   &   λίγοι   σ’ αυτό   το   θρίαμβό   σου     βρέθηκαν   κοντά   μου …

Πόσο   το   πείσμα   &   ο   αγώνας   σου    πότισαν   για   σε   το   θαυμασμό  μου ,

που     είχε     ριζώσει    από    καιρό    βαθιά    μεσ’ την   καρδιά   μου  …

 

Το   « ευχαριστώ   σου »     …  αγόρι  μου  …

…   είναι  γλυκό   ψωμί …

… ήλιος που  ανατέλλει …

… βυθός   γεμάτος    ομορφιά …

 

Που   μεγαλώνω   τώρα   πια        εσένα   βλέποντας ,

καθόλου    δεν    με    μέλει … για  να  υπάρχεις  &  να  ζεις  …  πέρασα   αυτή  τη   ζήση …

…  ο   χρόνος …  μέσα  μου  κι  αν  κοιμηθεί 

–  τώρα  το   νοιώθω  πια  καλά  –

… ο   χρόνος  …  μέσα  σου  θα  ξαναζήσει …

 

—————————————————-

Αγόρι   μου   …

Αγόρι  μου

   κάθε   κοχύλι   και  αναπνοή

   κάθε   αναπνοή   λύπη   και   χαρά  …

Αγόρι   μου

όταν   θα    βρεις   το   θησαυρό   των   κοχυλιών   μου ,

χαρά και λύπη    χιλιάδων     αναπνοών    μου

    τότε       την   ψυχή  μου      ίσως    καταλάβεις … 

Αγόρι  μου 

 όπου   χάρισα   ονειροπαγίδες   κοχυλιών

 θα  ανακαλύπτεις      το    μοίρασμα 

 των    μοναχικών    μου     αναπνοών …

Αγόρι   μου

 τότε    της   ψυχής   μου    το   πέρασμα

 ίσως   αναλάβεις   στους   βυθούς  των  ανθρώπων ,

να επαναλάβεις  …

 

Αγόρι  μου 

πάντα 

στον   πόνο  να   δημιουργείς και  στη  χαρά  της  ζωής,

 να   αφεθείς

——————————————-

 

γελαστό  βλέμμα …

 

Πόση  ακαταμάχητη  γοητεία

στο    γελαστό     βλέμμα      ενός   μικρού    παιδιού …

Πόσες  ακόρεστες  ιδέες

στο  παιχνιδιάρικο   μυαλό  ενός    μικρού   παιδιού …

Πόσο   ακατανόητα   όνειρα     ( για  μας)

στολίζουν     τον    ύπνο     ενός    μικρού   παιδιού …

Πόση  ακατάπαυστη   ενέργεια

ρυάκια   ρέει   στο   σώμα   ενός   μικρού  παιδιού …

Πόσα   άδολα   συναισθήματα 

χορεύουν   στην  καρδιά      ενός   μικρού   παιδιού …

Γιατί  Θεέ μου   τα  ξεχάσαμε  όλα  αυτά ;

… που  κρύφτηκαν , που  σύρθηκαν ;

… που  κούρνιασαν , που  χάθηκαν ;

… που  τώρα  κατοικούν  , που  άραγε  ευτυχούν ;

… από  που … στους   αιώνες ,μας    χαμογελούν ;

Παράδεισος  είναι  το  κάθε  μας  παιδί ,

  σε  παραδείσια  πλάσηζει – πριν    μεγαλώσει –

Αχ!     δεν  ζούμε  εμείς  εκεί  …  κάτι  ή  κάποιος  μας  έχει   εκδιώξει ,

γι  αυτό  τίποτα  δεν  θυμόμαστε

για    το   τίποτα  εξοντωνόμαστε …

Αλίμονο !    στέρεοι –  στυγνοί   –   σοβαροί

στεκόμαστε   δίπλα  στο   κάθε    μας   παιδί ,

τον  παράδεισο  μας   έχουμε  σκοτώσει …

… τραγικά    ζητάμε απ’το  κάθε  μας  παιδί , στην   κόλαση  μας  να  ενδώσει ,

–  όταν  θα    μεγαλώσει …

________________________________

Το  παιδί …

 

Το   παιδί  είναι    σαν  το  σκοινί ,

 μας  βοηθά   το  χρόνο  να  τραβάμε …

  … όταν   φτάσουμε    στο  τέλος ,

 στην   κορφή   ή   στον  γκρεμό …

      …  τουλάχιστον …

… νοιώθουμε  …   πιο  ασφαλείς ,

 καθώς  το  άπειρο … θα  κοιτάμε …

Το  παιδί      μας   δένει    με     το     παρελθόν ,

  μας   οδηγεί  …  στο  μέλλον  να   πορευτούμε …

…  όταν    την   πορεία   μας  αναλογιστούμε ,

  τα  όμορφα  ή   τα    άσχημα …

  … τουλάχιστον …

                … ονειρευόμαστε …  πως  άξιζαν …

…&… το    κενό    των   άχρονων   στιγμών   μας …

… με  ευτυχία    πόνου  …  γέμιζαν …

… & …  απ’ την   ορειβασία  …  στο   χρόνο   μας …

 … τίποτα   άλλο   δεν προσδοκούμε …

_________________________

Παιδικότητα και  Ωριμότητα  

 

Δροσοσταλιά

που   ιριδίζεις

το   σύμπαν  αντικατοπτρίζεις …

Την   παιδικότητα

 με    όνειρα      δροσίζεις …

Την  ωριμότητα

με   εμπειρίες   εμ – ποτίζεις …

 

Δροσοσταλιά

στην  ίριδα

τα  χρώματα   της σαγήνης χαρίζεις …

Την  παιδικότητα

 με   αγγέλων   φιλιά αγγίζεις …

Την  ωριμότητα

με   εφιαλτικές   φοβίες

παρακαλώ …  μην   ευτελίζεις …

 

________________________________

Ευχές μου τα όνειρα σου…

Η πρώτη ημέρα της Άνοιξης …
Η άνοιξη σε έφερε … κοντά μας…
Με την ψυχή σου σφράγισες,
τον κύκλο της καρδιάς …
Το πιο γλυκό όνειρο,η ύπαρξη σου …
Το πιο μεγάλο δώρο, η καθαρή ματιά σου …
Η πιο κρυφή ελπίδα, ακόμα κι από μακριά ,
« να είμαστε παντοτινά … κοντά σου …
…σ’ ένα μικρό φλουδάκι της καρδιάς σου …»
Η ολοκλήρωση της ζήσης:
«ν’ ανακαλύπτεις , όπου βρίσκεσαι με ότι και να κάνεις…τη χαρά σου …»
Ευχές μας , να βιώνεις πάντα … τα όνειρά σου …

———————————————-

μίκρυνα…στο τράμ…του κόσμου….

 

Πόσο μίκρυνα μπροστά σου

άγιο μου παιδάκι!

Σαν την αγκαλιά της θάλασσας

σαν τη χάρη της ζωής

υπάρχεις μέσα μου, γύρω μου

παντού…

…και…

…με οριοθετείς!

________________________

Ο γιος μου & η ποίηση

Γιε μου εσύ ενέπνευσες την αγραμματοσιά μου …

Είσαι το πιο υπέροχο ποίημα μου …

Όταν θα είμαι χλόη δροσερή , κοχύλι ουράνιο ,

θα ήθελα ακόμα & πάντα να σε συγκινώ

όχι με αυτά που γράφω , αλλά

για αυτά που στην ψυχούλα σου τραγούδησα

& … με το χάδι μου , τις δονήσεις της καρδούλας σου ακούμπησα …

Εύχομαι από τα βάθη της ύπαρξης μου

πάνω από όλα τα αγαθά του νου & της καρδιάς

να αγαπήσεις απέραντα , αληθινά

το λουλούδι της γυναίκας που θα σε συγκινήσει τόσο βαθιά ,

όσο η πρώτη αγάπη

& … η τελευταία …

 

___________________

Έμπνευση & Τόπος

Στο κρεβάτι αγκαλιάζω
όλα αυτά που με συνθέτουν
την αναπνοή μου , την ψυχή μου …
Οι σκέψεις για λίγο μες τη νύχτα
μένουν μόνες να μονάσουν ,
τις αλήθειες μου για να κουρνιάσουν…
Με στυλό , φακό , παλεύω τις αισθήσεις μου να καταγράψω …
Μικρές σεισμικές δονήσεις μέσα μου ανασκαλεύουν , με εξουθενώνουν
με παιδεύουν …

Έμπνευση ουτοπική … τόπος ονειρικός …
Έμπνευσηποιητική… τόπος αυθεντικός …
Έμπνευση ζωής … τόπος καρδιακός …
Έμπνευση διαρκής … τόπος Ελληνικός …

Το ένα μεσ’ το άλλο μπαίνει
έτσι η ζωή μου ευτυχώς
για λίγες στιγμές γαληνεύει …

 

____________________

 

Το ψωμί

Ποίηση …
Σαν το ψωμί που ζυμώνεις , από στοιχεία διάφορα & στοιχειά …
Ανάγκη & απόφαση
την ψυχή σου
το νου σου
την καρδιά σου
να χορτάσεις …
Η συνταγή λοιπόν έχει ως εξής : Θα ανακατώσεις τα υλικά σου ,
το μίγμα ύστερα τ’ αφήνεις στην ησυχία του
από συναίσθημα & πόνο
να θεριέψει , ύστερα
πάλι το παιδεύεις , το παλεύεις
σχήμα όμορφο θέλεις να του δώσεις,
σε ψήνει , το ψήνεις
& … περιμένεις ψίχουλο – ψίχουλο
ψυχούλα μου ,
για να σε θρέψει …
Ποίηση … σαν το ψωμί … που θέλεις όλους να φιλέψεις …

 

_________________________________

 

Τέσσερεις σοβαροί λόγοι

Ο ποιητής θα πρέπει
να παίρνει
βαρέα & ανθυγιεινά,
γιατί σκοτώνεται ή σκοτώνει ,
καθώς το βλέμμα του στο όλον … εκστατικός απλώνει:
Πρώτον – Το χρόνο δίπλα του
διπλά να τρέχει ,
ταυτόχρονα ασύστολα να τον σκορπά …

Δεύτερον – Το βάρος της καρδιάς του κόσμου
να μην αντέχει ,
ταυτόχρονα παρ’ όλα αυτά να τον τραγουδά …

Τρίτον – Το πάθος της ανελέητης έμπνευσης
να τον εμπαίζει ,
ταυτόχρονα όμως ο ποιητής
να την προσκυνά ηδονικά…

Τέταρτον – Στην σωτηρία της ψυχής
παρ’ όλα αυτά να επιμένει ,
ταυτόχρονα απ’ το παιχνίδι της ζωής
τίποτα να μην περιμένει …

 

________________________________

 

Λέξεις

Λες & είναι των αγίων άγια
οι λέξεις
κάθε γραμμούλα κάθε χαρτάκι
τα φιλάω τίποτα δεν πετάω …

Λέξεις σαν τα πουλιά
πετάνε
δεν τα προλαβαίνεις …
Λέξεις όπως τα κύματα
χτυπάνε
δεν ξαναγυρνάνε …

Λες & είναι βαθιά απωθημένα οι λέξεις ,
κάθε πληγή κάθε κραυγή
πρέπει να την σκορπάω
τίποτα να μην κρατάω …

Άραγε κάποτε θα το μπορέσω ;
Μακάρι να βρω δύναμη
για να το αντέξω …

___________________

 

Το φόρεμα … της ποίησης

-Το φόρεμα της μάνας μου …
λαχτάρισα όταν ήμουν παιδί μικρό ,
ήταν για εμένα ένα & μοναδικό…

__Μόνο η ποίηση τώρα πια …
πάνω μου εφαρμόζει σαν φόρεμα ,
στην πληγωμένη σάρκα μου κολλητό …
σαν φίλος τρυφερός ή σαν βασανιστήριο φριχτό ;

-Το φόρεμα της μάνας μου …
είχε μικρό μαοϊκό γιακά
σαν ανοιξιάτικο στεφάνι γύρω από το λαιμό ,
με ένα μικρό άνοιγμα ακριβώς εκεί
που γεννιέται ή γκρεμίζεται
μιας πεταλούδας ο λυγμός …

__Μόνο η ποίηση πάνω από όλα …
το θρόισμα των φτερών μιας πεταλούδας μπορεί ,
στο σύμπαν εκκωφαντικά να εκσφενδονίσει …
… ύστερα … σε μιας λίμνης τα νερά
πένθιμα να βυθίσει …

-Το φόρεμα της μάνας μου …
τους ώμους άγγιζε σαν χάδι ,
συρτό , ζεστό , ερωτικό …

__Μόνο η ποίηση έτσι στην αρχή …
σε πλησιάζει , σε αγγίζει ,
σε ανατριχιάζει , σαν χάδι … φοβερό …

-Το φόρεμα της μάνα μου …
είχε βαθύ κατήφορο στο στήθος ,
τόσο αποκαλυπτικό …
ίσα που όμορφα το πρόβαλε …
γλυκά το περιέβαλε …
σαν γιασεμιά σε μάντρα ,
που περιμένει το άγγιγμα ή το χούφτωμα
ερωτευμένου άντρα …

__Μόνο η ποίηση το ίδιο αιφνιδιαστικά …
σε αρπάζει , σε συνταράζει ,
στα σώματα – στα πνεύματα φωλιάζει
τα σωθικά ξεσκίζει …
κατόπιν σαν απαλό φόρεμα αγαπημένο ,
τη γύμνια μας τυλίγει …

-Το φόρεμα της μάνας μου …
ήταν πράσινο λαδί … μουντό ,
μεγάλα μαύρα λουλούδια
πλέκονταν – έπλεαν
στο φόντο το σκοτεινό ,
σαν του Χιώτη τα τραγούδια ταξίδευαν
γύρω από τη μέση , την πλάτη ,
τους γλουτούς , απαλά κατηφόριζαν & άραζαν
στου γόνατου τους αρμούς …

__Μόνο η ποίηση έτσι σε αρμενίζει …
στου κόσμου το κορμί ,
ανατολές – δύσεις σου χαρίζει …
όμως τις ίδιες ακριβώς …
ποτέ δεν θα τις ξαναδείς…

-Το φόρεμα της μάνας μου …
κρυφά όταν έλειπε φορούσα ,
στον καθρέφτη της μπροστά …
γινόταν κάτι μαγικό,
γιατί αν & ήμουν σχεδόν παιδί
αμέσως ηδονικά το άγνωστο ποθούσα …

__Μόνο η ποίηση
σαν τον αθώο – άγριο πόθο …
σε ξεσηκώνει – σε ξεγυμνώνει …
τελειωτικά σε ξεριζώνει …

-Τα φορέματα …
ποτέ πια δεν τα χαζεύω …
ηδονικά μόνο τα χαϊδεύω…

__Μόνο τα αίματα τώρα …
στα ποιήματα …
πολύ ζηλεύω …

-Δέομαι το φόρεμα της μάνας μου ,
να μπορούσα να ξαναδώ …

__Δέομαι της ποίησης το χάδι ,
με ανοιγμένους τους πόρους της ψυχής μου
να μπορούσα για πάντα να γευτώ …

 

_______________________________

 

Ίαση & ασθένεια μαζί

Μπουκαπόρτα
μισανοιγμένη
της ψυχής ,
Τα πρώτα σκιρτήματα ποίησης…

Ξυπνάω στη μέση της νύχτας
για να ξεδιπλώσω σεντόνια ποίησης …

Σαν να θέλει
το χρώμα των λέξεων ,
να φωτίσει το σκοτάδι
του εντός μου σύμπαντος
Άδη …

Σαν πόνος ναυαγού
που θέλει να ξεβραστεί ,
το ποίημα σύγκορμα , συθέμελα
με αναστατώνει,
μέχρι στη λευκή σελίδα
να σωθεί , να ξαποστάσει …

Τι ανακούφιση το μολυβάκι μόλις πάψει …
Θραύσματα δακρύων , ίαση & ασθένεια μαζί ,
η ίαση του άλγους , από την ποίηση να αναδυθεί , αδυσώπητη , ακέρια …
Μακάρι μόνο αυτή, από όλα τα νυχτέρια …

 

_____________________

 

Πριν χρόνια

Πριν χρόνια
μαζί με την ποίηση που ρίζωσε στην καρδιά μου ,
ήρθαν & φώλιασαν στο μπαλκόνι περιστέρια
αναρριχήθηκαν στα φυτά μου ,
με θυμούνται κάθε άνοιξη ,
έρχονται και απαγκιάζουν
σαν την ποίηση στα όνειρά μου…

Αν πλησιάσω πολύ με γδέρνουν
με τρομάζουν
όπως οι λέξεις στα πονήματα μου …

Ξέρουν αυτά , γιατί έχουν του σύμπαντος την γνώση
με γδέρνουν
με ματώνουν
με ξαφνιάζουν
& … ύστερα από μακριά με σαρκάζουν …
Έτσι όταν τις λέξεις , τα φτερά τους , χαζεύω ,
σιγά – σιγά από τις επιθέσεις μας
ήσυχα όλα γαληνεύουν …
Δεν έχουμε την εκ του σύνεγγυς τρυφερότητα
αλλά την εξ ανάγκης εγγύτητα
και ας φαντάζομαι εγώ ότι μου δωρίζονται από το σύμπαν μηνύματα ,
όχι οι νομοτέλειες δεν έχουν σχέση με τις δικές μου ατέλειες
αλλά με την ελευθερία που βιώνεται ως έμπνευση σε μία συμπαντική ολότητα…

______________________

 

Ποίηση σαν τις γυναίκες

Η ποίηση είναι σαν τις γυναίκες ,
που περιμένουν
στωικά – στοργικά
σιγανά – σπαραχτικά
εκδικητικά – ερωτικά
γλυκά – δολοφονικά
ηδονικά – λατρευτικά
ειρωνικά – περιπαιχτικά
που πάντα περιμένουν…

Η ποίηση είναι σαν τις γυναίκες
που αγαπώντας …
κρυφακούν τους χτύπους της καρδιάς…
παραμονεύουν τις νύχτες , των αγαπημένων τις αναπνοές…
ζυμώνουν μες τα σπλάχνα τους , το προσφάι για τις επόμενες γενιές…
πλέκουν στα όνειρα αχιβάδες, για να καθρεφτίζονται οι μέσα τους νεράιδες…
στεγνώνουν τις ελπίδες τους, για να δροσίσουν το αύριο των παιδιών τους, με τα πιο χαρούμενα δάκρυα τους…
Αυτή η γοητευτικά σοφή τρέλα της γυναικείας φύσης ,
είναι που ομοιάζει στην πεμπτουσία της ποίησης…

 

______________________________

 

. ποίησης άτακτα παιδιά

Τα ποιήματα τα μονομιάς
είναι σαν τα καλά παιδιά
τα βάζεις στην άκρη & τα θαυμάζεις ,
γι αυτά κομπάζεις μέσα σου , τίποτα δεν τους αλλάζεις… ευτυχισμένα λόγια …

Τα ποιήματα τα παιδεμένα
είναι σαν τα άτακτα παιδιά
κάθε στιγμή τα παιδεύεις, τα σκέφτεσαι ,
τα αγαπάς, τα χλευάζεις,
τα αμφισβητείς
μα όλο σε αυτά με συγκίνηση με ενδιαφέρων
με προσοχή στη λεπτομέρεια
πάντα επιστρέφεις …

Τα πρώτα είναι η λάμψη , η έμπνευση η απνευστί …
Τα Άλλα είναι ο κόπος , ο πόνος , της ψυχής μας ο δυόσμος …
ματωμένα λόγια …

Τέλος συζήτησης
Γράψτε ένα μήνυμα…

 

________________________

 

πολλά  αποσιωπητικά ….

 

Αποσιωπητικά  πολλά  ζώνουν  τους  στίχους  μου  

 τις  λέξεις …

Από σιωπή  καμωμένες

οι  σημαδούρες  που  δείχνουν

το  σωστό  σημείο ,

απ’ όπου  πρέπει  το  μακροβούτι  σου  να  κάνεις

για   να  φτάσεις  το  παραγάδι  των  αισθημάτων ,

στους  βυθούς του  απόλυτου  σκότους …

Αποσιωπητικά  πολλά  ζώνουν  τους  τοίχους   μου

τις  επάλξεις …

Από  σιωπή   καμωμένα

 βότσαλα  στη  γραμμή  του  ήλιου,

 χαλίκια  στη  σιδηροτροχιά  , του εκτροχιασμένου  ιλίγγου  …

Αποσιωπητικά  πολλά  ζώνουν  τα  κάστρα  μου

του  νου  μου  τ ’ άστρα ,

 που  σαν  πυγολαμπίδες  με  οδηγούν

  σε  νικηφόρες  ήττες  πολύ  μακριά ,

σε  αισιόδοξες  λύπες  πολύ  βαθιά …

Από   σιωπή  καμωμένα

 σήμαντρα  έρημα  σκονισμένα ,

 από  λιτανείες  ιδεών  ξεχασμένα …

Αποκαμωμένη  δέηση  πάνω  στο  λευκό  χαρτί ,

 ας  αφουγκραστεί  την  ήσυχη  απελπισία  των  αποσιωπητικών   μου  … ο  κάθε  ένας …

_________________________

 

Σεισμός καρδιάς…

(Αφιερωμένο στον παππού μου

φιλόλογο, δοκιμιογράφο, ερευνητή,

περί της Ομηρικής Ιθάκης

Ευάγγελο .Σ. Τσιμαράτο)

Σεισμός καρδιάς…

Αυτό το γκρίζο στη φωτογραφία

πόσο απλώθηκε έξω από αυτήν,

στη θάλασσα μπροστά μου την άλικη

και στου μυαλού την τρικυμιώδη νοσταλγία…

Αυτή η σκόνη η σεισμική

γιατί με πάει σε ένα άγνωστο συμβάν ,

τι συμβολίζει και το είναι μου λιγώνει ακαριαία;

Πως με συνδέει στις υπόγειες διαδρομές,

που χρόνια καραδοκούν οι ύαινες της θύμησης

σαν πλημμυρίδα να με λούσουν ,

να με κατατροπώσουν

και …ύστερα στα ύστερα ως ναυαγό

να με ξεβράσουν και τις γενεσιουργές πληγές

με άλικο άλας να επουλώσουν;;;

Άπατρις χωρίς ούτε μια ρίζα

με έναν τόπο ονειρικό να με ορίζει,

αλλά μιας γλυκιάς πατρίδας

με εξόρισαν οι ορίζοντες

και από των Πετανών το βότσαλο με χώρισαν,

το είναι μου στα χρόνια… απελπίζοντας…

Βοές να γραζάρουν στα απόψυχα

μιας ενθύμησης απόκοσμης , ομηρικής αδιόρατα …

Κι αν κάτσεις να σκεφτείς

πως δεν υπάρχει ρίζα καμία πλέον,

ούτε παραφυάδα ,ούτε ξερό αποκαΐδι κάπου,

ούτε σε χέρσο ξερολιθιάς έστω …

πάρεξ ένα κεραμίδι …ίσως…

Πως χάνονται γενιές ανθρώπων …

Πως χάρβαλα μένουν οι ερημιές των τόπων …

Πως ζωοδότρα μόνο η μνήμη μιας γλύκας

που δεν έζησες , δεν ένοιωσες ούτε το χάδι της,

ούτε ένα μικρό ρημάδι της…

Κι όμως κάτι ηρωικό υπάρχει να σε γλυκαίνει,

αυτή η ζωή … αυτός ο τόπος …

σαν σε ξαφνιάζει

η νοσταλγία του άκληρου ,

του απροσδόκητου…

Σαν μπαμπεσιά…

σου φαίνεται αυτή η απαρηγόρητη πίκρα,

που σε πλημμύρισε με δάκρυα χωρίς σημάδια…

μόνο με ένα αγκάθι στην καρδιά ,

που ασυνείδητα σε χτύπησε

στην τελευταία σου ικμάδα…

Έτσι ανακαλύπτεις τώρα πια …

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΆΠΑΤΡΗΣ …

Αυτό που αγαπάς,

δεν έχει ρίζες , στέγη , χώρο

πάρεξ τα λίγα σου εκατοστά καρδιάς

και σπλάχνων που έχουν μέσα τους τον τόπο όλο…

Αυτόν που δεν τον έζησες ,

αλλά η ψυχή σου αποζητά

τώρα που σου αποκαλύφθηκε

το μέγεθος της ομορφιάς του,

σύρε ψυχή και αύρα και καρδιά σιμά του …

ψυχής πατρίδα τα δάκρυα σου ….

τα δάκριά του…

 

_________________________

 

Το βλέμμα του Θεού ….

Τυχαία σε απόλαυση χαράς μας έσπειρε ,

ή σε από – γνώση καημού ….μας σκόρπισε ;

Από τότε σε αιώνιες θαλασσοταραχές…μας βύθισε …

Τους έρωτες μας ,τους πολέμους μας,

κέντρισε – απόλαυσε – τιμώρησε …

Τώρα στην αιώνια στιγμή του τέλους μας ,

τη ματιά Του απέσυρε , ανύψωσε, αφού πρώτα ,

ήλιους γνώσεις μας χάρισε, χρώματα ανθρωπιάς

στα φυλλοκάρδια μας ζωγράφισε,

και… έμπνευση πίστης στις τέχνες μας δώρισε.

Βοήθεια ψιθυριστά ,

από το πιο μικρό έντομο ή σκουλήκι ζήτησε,

ικεσία κραύγασε ,

από την πιο εγωιστική ή αλτρουιστική υπόσταση μας, τελικά παρακάλεσε …

Τώρα πια το βλέμμα Του ανηφορίζει

ίσως για κάτι πιο υψηλό από την εικόνα του ανθρώπου ,

τη ματιά του απέστρεψε

από την καρδιά μας τελειωτικά … από – χώρισε ,

καθώς πρώτοι εμείς :

άτομα – όχλοι – πλάσματα – πλάνητες λαοί ,

Τον αποκαρδιώσαμε …Τον πληγώσαμε … Τον εγκαταλείψαμε …Τον σκοτώσαμε …

Δίκαια ή άδικα Τον αποκαθηλώσαμε ,

σε κάθε μας πικρή στιγμή,

με κάθε μας μικρή σιωπή,

σε κάθε πλάσμα που παιδέψαμε …

Έτσι το βλέμμα Του για άλλα σύμπαντα απογειώσαμε …

Ύστερα όλοι εμείς

στην τρικυμία της γλυκιάς ζωής

στη σιγή του βυθού μας , επιτέλους ναυαγήσαμε …

Έμεινε μόνο το σκοτεινό φως ,

στα σμήνη των μοναχικών γαλαξιών …

Το βλέμμα Του στο άπειρο ,

τη σκόνη μας αναζητεί ,

για μια καινούργια αναλαμπή πιο ασκητική ,

πιο σιωπηλή , πιο στοχαστική , πιο υψηλή…

Το βλέμμα Του τρομακτικά φωτεινό ,

στα απέραντα σύμπαντα , πέρασμα περαστικό …

_______________________

ΣΕΛΙΔΑ ΛΕΥΚΗ

Λευκή σελίδα
ήρθε η στιγμή, η ώρα
να νιώσω τις χαρακιές
που τόσο καιρό δεν είδα…
Σελίδα λευκή
νομίζουμε την κάθε γέννα
ανάμνηση ψυχής γραμμένη
σε παρθενικό υμένα…

Λευκή σελίδα
θηλάζει ο πόνος
την αγέρωχη έπαρση
γεννητόρων ερώτων…
Σελίδα λευκή
η άμωμη καληνύχτα
στα πλευρικά μπήγει νύχια η ανθίζουσα ροή
και αναμένω αναμμένη σκοτεινιά,
μια τρυφερή αρχή τελικά..

Λευκή σελίδα
χαρά στοιχειωμένη
χάδι αποκαμωμένο
χνούδι-φτερό αγγέλων
μικρό μου γινάτι, η ομορφιά μόνο δεν είναι κάτι…
Σελίδα λευκή
η καλημέρα θέλει αθωότητα ψυχής
όχι Νάρκισσου τρέλα…

Λευκή σελίδα
με έχει σταυρώσει σε ανθισμένο σταυρό
ο άυπνος ύπνος με έχει αποτελειώσει,
πριν καν ο έρωτας καταπέλτης με αποκεφαλίσει..
Σελίδα λευκή
η ψυχή της καρδιάς μου,
κάθε ψυχή που αγγίζει
τα τρυφερά αγκάθια της ανθίζει..

__________________________

.… Ξημέρωμα & κάτι …

Ανδρέα Εμπειρίκο εσύ , άψογος ,ευθυτενής ,
διεισδυτικός, θηριωδώς αληθινός ,
με τρυφερότητα Πανός
με χείλη σαρκώδη
πλαισιωμένα από δάση
ηδυπάθειας ,
που σαρκάζουν &σαρκώνουν
τη μοιραία μοίρα μας ,
προς … « τον Έρωτα Θάνατο» …
Ο έρωτας είναι μικρός θάνατος ,
όταν θανατωθεί
ο ακροτελεύτιος έρωτας ,
ο ακαριαίος θάνατος … μας απομένει
σαν έκρηξη φωτός , σαν εκτόξευση ζωής ,
σαν εκτίναξη της ειμαρμένης …
Ανδρέα Εμπειρίκο εσύ ,
του Φρόυντ … μια άλλη εκδοχή …
Ανδρέα Εμπειρίκο εσύ ,
εμπύρετη εμπειρία ηδονών …
εμπαικτική εμπλοκή λογισμών …
εμπειροτέχνης γλωσσοπλάστης …
εμπειροπόλεμος μαχητής …
… της αγάπης … της ζωής …
… εμπνευστής ερεθισμάτων …
… αρχέγονων ροών σπερματικών ,
μέγιστων κραδασμών οργασμικών …

Ανδρέα Εμπειρίκο εσύ , η εισβολή του βλέμματος …
η εκδοχή του ψέματος …
η εισδοχή του κλέους…
η επαφή του ονείρου …
ηέκσταση του απείρου …
Η έκφανση ενός
κομήτη ποιητή ,
ενός ευγενή …
… αναρχικού … κούρου …
Ανδρέα Εμπειρίκο εσύ !

____________________

Βάραθρο υποταγής …

.… Η αγωνία του αναγνώστη …-2014-11/ Γλυφάδα

Γιατί πήρα αυτή την άμαξα
του ά-λογου χρόνου ,
που κουβαλά φορτία φλεγόμενου πόνου ;
Μήπως τον πολύτιμο χρόνο μου… ίσως σκόρπισα ;
Γιατί ταξιδεύω ανεπιστρεπτί με αυτό το τρένο
του ά-πονου τρόμου ,
που φτερούγες φωταύγειας βγάζει …
Πέρα στο δικό μου σύμπαν γλιστράει … χωρίς να με τρομάζει ;
Άραγε σε ποιο αστρικό σταθμό ομιχλώδη θα θελήσω να κατέβω ;
Άραγε σε ποιο αδιέξοδο σκοτεινό δρόμο το χρόνο θα παρκάρω ,
εκστατική με τη χαρά του πόνου , εσαεί θα χορεύω ;
Αναγνώστης έκπληκτος είμαι & εγώ
ψυχών , πόθων , στιγμών …
… ταυτόχρονα …
… καταγραφέας … λέξεων , ονείρων , λυγμών …
Δακτυλογραφώ ως πρωτόγονος ,
σφυροκοπώντας το εγώ μου…
Ανατυπώνω στιγμούλες , στίγματα ,
αναστηλώνοντας το όνειρο μου …
… ταυτόχρονα …
… αποστολέας γίνομαι … κραυγών , ικεσιών , προσφορών …
Ακτινογραφώ τον άρρωστο εαυτό μου …
Ανασταίνοντας ………………………………………………………φωνές , πληγές , φυγές ,
δροσούλες , εκρήξεις , σύννεφα ,
ηδονές , γραμμές …

«Κάτω από τις πιο μικρές λέξεις …

… γύρω από τις πιο μεγάλες ακροβασίες ,υπάρχουν μικρές λάμψεις …

… ή … μεγάλες αμφιβολίες …»

Καμιά λέξη δεν είναι τυχαία …
Καρφώνεται στο μυαλό μου μοιραία
σπαρταράει & σπαράζει
σπάργανα ιδεών
αστραπιαία …

… Όμως …

Χάιδεψα , ψηλάφισα την αλήθεια μου …
Χώρεσα ,άγγιξα τις μνήμες μου …
Χόρεψα ,χάλασα τα όνειρα μου …
… & …
εκδίδω στα χέρια σας
τον εαυτό μου , τα δάκρυα μου ,
για ότι γευτήκατε
σας ευχαριστώ
μέσα από την καρδιά μου …

 

______________________

 

… Ακούγοντας Σεφέρη … Ψηλάφηση συγκίνησης … -2014- 10/ Γλυφάδα

Ο αντίχειρας…
… μου …
… χαϊδεύει κρυφά …
… ερήμην…
… μου …
… το λακκάκι του λαιμού …
… ανεπαισθήτως …
Αυτό που κανείς ποτέ …
… δεν θα μου κάνει …
… ούτε καν εσύ …
Η ποίηση …
… απογυμνώνει …
… το σκίρτημα του λυγμού …
Αυτό που η υπερβολή …
… της βολής σου …
… δεν θα υποβάλλει ποτέ …
… στην βολίδα …
… της ψυχής μου …
Αχ!
Καημέ ζωής …
Καρδιά πνοής …
Κάστρο ηδονής …Άιντε !
Βάσανο υποψίας …
Βάλσαμο υπομονής …
Βάραθρο υποταγής …

_________________________________

… Η ερωμένη …

Τρέχουν τα λόγια στο χαρτί ,
της μνήμης τ’ αναπάντητα … γιατί …

Στου μυαλού μου τ’ ανυπόφορο γρέζι ,
φαρμάκι ή φάρμακο γλυκό …
… γίνεται …
… της ποίησης … τ’ αδηφάγο σκεπτικό …

Η φιλεύσπλαχνη … « ευκολία » … στη ρίμα ,
σαγηνευτικάμε εμπαίζει …
… σαν ερωμένη ,
…στη γωνία του δρόμου …
… με περιμένει …
… & …
… του πάθους … τον πόνο …
… ξέφρενα …
… ξεθυμαίνει …

_____________________

Εγγονόπουλος στο πρωινό…
Άνθρωπος … ειμί …
… αλιεύς … λέξεων & λυγμών
σκαπανεύς … προσδοκιών & προσφορών
κατα – δύτης … ελπίδων & εμπειριών
λοπο –δύτης … συναισθημάτων & σκοπών …
Δεν έφθασα ακόμα πουθενά
μόνο το κάθε τώρα ζω ,
φύλο στον ποταμό
φτερό στον άνεμο ,
δεν
πορεύομαι
απλά αφήνομαι ,
να το παραδεχθώ
πως
δυσκολεύομαι ;

_______________

… Οι τοίχοι & η τύχη των σ-τίχων …

Σαν σπίτια τα υλικά των στίχων
– μια τοσοδούλα πετρούλα ιδεούλα – αν βγει ,
μπορούν– σαν φτερό –
να γκρεμιστούν …
Στον στρόβιλο του ανέμου
– μια μικρή ρωγμή ραγισματιά γραφής – πόσο βαθιά ,
μπορεί – σαν σεισμός –
να παρασυρθεί …
Άραγε , σε ποιο γκρεμό βυθίζονται τα λόγια ,
όπου δεν άραξαν στ’ απάγκιο
μιας λευκής σελίδας & χάνονται για πάντα σε ναυάγιο …
Άραγε , γιατί η έμπνευση σαν μαχαιριά ακαριαία
σαν αστραπή ραγδαία ,
στο σκοτεινό δωμάτιο της φαντασίας
μας ξαφνιάζει ,για μια μικρή ελάχιστη στιγμή
μας ακινητοποιεί , το είναι μας εξουσιάζει …
Αμέσως χάνεται ανεπιστρεπτή , χωρίς ίχνη , αίματα ,
νήματα επιστροφής ,
ούτε έστω θανατικής ποινής των λέξεων ,
έστω φανταστικής
Τότε το μόνο σίγουρο
στο ποίημα
είναι το πάν ,
στο τίποτα του …
… & … ίσως … το τίποτα , μέσα στο … πάν του …

 

… Οι Τέχνες …
Το στιγμιαίο άγγιγμα των ονείρων μου έγινε ;
Στον αέρινο χορό
το πέταγμα πάνω απ’ του ορίζοντα το στίγμα ;
Στη μαγευτική μουσική
το χάδι στου ονείρου μας το ρήγμα ;
Στη μοναδική ζωγραφική
το βύθισμα στο άχρωμο σύμπαν ;
Στο αρχέγονο θέατρο
το καταβύθισμα στο άχρονο πλήγμα ;
Στη μοναχική ποίηση
κατά – δυση η πιο αιμοσταγής για ένα ποίημα .-.-.

Από τη σκοτοδίνη του βυθού
σε ανάδυση – οδύνης
με μια πλατιά ανασεμιά
είναι των ονείρων δίνη : οι Τέχνες …
το απίστευτο … μέσα στην πίστη της ζωής …
– στην επιβίωση … ευτυχώς μας συμπαρασύρουν …-

Οι Τέχνες είναι οργασμός ψυχών …

ο ευτυχής υπαινιγμός : οι Τέχνες …

ο ύστατος …

αναστεναγμός της ευτυχίας …

οι Τέχνες …

 

.… ούτε καν …

Ο λόγος είναι αναπνοές ψυχών …
Ο πόνος είναι αναστεναγμοί αγγέλων …
… τ’ ανάμεσο τους …
… ίσως …
… είναι έμπνευση …
… ούτε καν … ποίημα …

__________________

.… το δέλτα…

( Περισκόπιο στων λέξεων την υποβρύχια κατάδυση)
Οδύνη…
δίνεις…
ηδονή… Το δέλτα πως χορεύει;
σαν αεράκι ξεδιπλώνεται
λυγίζει, ορθώνεται & φεύγει…
Πιο πάνω από τ’ άλλα γράμματα
ανάστημα σηκώνει,
αναζητάει στον ορίζοντα
κάτι που δεν πληγώνει…
Οδύνη…
δίνεις…
ηδονή… Οδύνη … πάντα πόνος βαθύς…
… πόνος είναι & να δίνεις…
… η ηδονή, θάνατος μικρός…
… μες της ζωής τη δύνη…
Το δέλτα πως χορεύει;
σαν αεράκι ξεδιπλώνεται
λυγίζει, ορθώνεται &φεύγει…
Πιο πάνω από τ’ άλλα γράμματα
ανάστημα σηκώνει ,
αναγνωρίζει στον ορίζοντα
πως … πάντα … κάτι μας πληγώνει!

_____________________

. …Ποίηση: πυξίδα & παίδεμα …

Άνοιξα της ψυχής παράθυρο & πόρτα
να μπει του πόνου η χαρά…
Απ’ το παράθυρο βυθοί
με αναζητούν…
Από την πόρτα δρόμοι
με καλούν …
… κι όμως …
… στο δωμάτιο της ψυχής …
… η ποίηση λευτερώνεται!

Με πονεμένη χαρά… ματώνεται!
Με οδυνηρή ηδονή… αναδιπλώνεται!
Με εκπληκτική σφοδρότητα … εκτοξεύεται!
ταπείνωση ή εξύψωση … υποπτεύεται!

Ώ! Ποίηση πως φώλιασες εντός μου;
Πυρηνική
Πράξη
Πανσπερμίας
Πόνου;
Ώ! Ποίηση … πανδαισία του σκότους!

__________________

Ναζίμ Χικμέτ (Αν η μισή μου καρδιά)

Σαν σταυρωμένος Ναζίμ …
… στο … εδώ – πέρα ζεις…
Σαν δέντρο με ρίζες βαθιές στο εδώ …
… & … φυλλωσιές, κλαδιά, καρπούς, στο πέρα αναζητείς…

Στ’ αριστερά το χέρι σου
την Κίνα αφουγκράζεται …
Στα δεξιά το βλέμμα της καρδιάς
με την Ελλάδα μας ταράζεται…

Καρδιά μεγάλη & πλατιά …
… δεν όριζε …
… πως η μισή σου η καρδιά …
… της Κίνας τον απύθμενο πολιτισμό…
… τώρα … δεν θ’ αναγνώριζε…

Καρδιά μεγάλη & πλατιά …
… δεν βρίσκεται …
… όμως η μισή σου καρδιά …
… στο χάραμα το Ελληνικό …
… πάντα θα τουφεκίζεται …

____________________

… Γλώσσα Ελληνική …
Νοημάτων απέραντη γλώσσα
κυνηγάω & πιάνω γελαστές πεταλούδες …
Αισθημάτων απύθμενη γλώσσα
ψαρεύω & χαϊδεύω κοφτερές πεταλίδες…
Των παθών μας αβυσσαλέα γλώσσα
κατρακυλάω & καρφώνω αιχμηρές πετρούλες …
Των λαθών μας αγεφύρωτη γλώσσα
πονάω & λυτρώνω αγαπημένες καταιγίδες …
Των ελπίδων του κόσμου αγιάτρευτη γλώσσα
τραγουδάω & κραυγάζω φάλτσες μελωδίες …
Των χαμένων στιγμών αδυσώπητη γλώσσα
ανασέρνω & σκορπάω ματωμένες ψηφίδες…
Των ερώτων αβάσταχτη γλώσσα
αγαπάω & κρεμάω στη νύχτα μικρές ηλιαχτίδες…

________________

Γεννήθηκα

στη Ν. Πέραμο Αττικής.

Δεν έγινα τίποτα σπουδαίο…

απλώς μια επανάληψη ζωής…

Είδα να μεγαλώνω …εγώ…το σώμα

οι ρυτίδες…οι τύψεις…

οι αγωνίες…οι θλίψεις …

Όμως μαζί με όλα αυτά …

στη Ζωή… Απόλαυσα …

Έρωτες…Αγάπες…Φιλίες…Εμπειρίες …

Μα πάνω απ’όλα αυτά …

Μεγάλωσα …

Παιδί που έγινε…Άνθρωπος…Άντρας …

σιγά- σιγά …

φως στο σκοτάδι …

μέλι και χάδι …

σταλαγματιές από ευτυχίες …

αργά – αργά …

να πέφτουν σε κάθε βήμα …

Σπόροι Αγάπης …

που ρίζες να θέλουν ν’ απλώσουν …

όχι σαν εφιάλτες πια ,

αλλά σαν γνώση βαθιά ,

για να ανθίσουν …

για να με λυτρώσουν…

 

Στη συνέχεια …

μαζί και πέρα απ’ όλα αυτά …

τα ελαφρώς βαριά …

τα ενοχικώς ηδονικά …

αφού …

έρωτες αποθέωσα … απώλεσα …

άνθρωπο ανάθρεψα … θαύμασα …

ανατολές αντίκρισα … δάκρυσα …

φιλίες σκόρπισα … δώρισα …

αγώνες και αγωνίες … δημιούργησα …

τον εαυτό μου άδολα(σχεδόν)μοίρασα …

τα όνειρα μου γλυκά με τα τραγούδια νανούρισα

τότε πια …

Ποίηση…λαχτάρισα…προσπάθησα …

τελικά στα χέρια σας …

σωσμένη … ναυάγησα …

______________________________

 

… Όμηροι …

 

Όμηροι υποταγμένοι …στην Ομηρική Ελλάδα …

Όμηροι δανεισμένοι…σε ονειρική λιακάδα …

Όμηροι προδομένοι … σε Ομηρική ταπείνωση …

Όμηροι παραδομένοι…σε ονειρική ύπνωση …

Όμηροι αγανακτισμένοι … απ’την Ομηρική τους θηριωδία …

Όμηροι παραλογισμένοι … απ’ την ονειρική μας τραγωδία …

Όμηροι απελπισμένοι… απ’ την Ομηρική τους αδιαλλαξία …

Όμηροι εγκλωβισμένοι… στην ονειρική μας αδιαφορία …

Όμηροι αιχμαλωτισμένοι… σε Ομηρική σαγήνη …

Όμηροι γοητευμένοι … σε ονειρική γαλήνη …

 

Όμηροι Λαοί Ανατριχιάζουν ,

απ΄την παγωμένη βλακεία της εξουσίας …

Όμηροι Λαοί Ανατινάζουν ,

το καυτό μαγκάλι της ιστορίας …

Όμηροι τώρα , μα έφηβοι στους αιώνες …

 

Της ζωής τη σκόνη & το βούρκο , θ’ αποτινάξουμε .-

Την αιχμή του νου , θα εκσφενδονίσουμε .-

Το ξίφος της καρδιάς , θα εκπορεύσουμε .-

 

Όμηροι τώρα , μα έφηβοι στους αιώνες …

 

Το ήθος της χαράς , θα εκπαιδεύσουμε .-

Της ψυχής τα ποιήματα , θα ξαναγράψουμε .-

Τη σοφία του σύμπαντος , θα ενσταλάξουμε .-

 

Όμηροι τώρα , μα έφηβοι στους αιώνες .